1- برف و سرما و تنها بودن در خونه بالاخره مجبورم كرد كه ساعت دو نيمه شب! 2 دي ودي دكتر ژيواگو رو بعد از مدتها امروز و فردا كردن، از بين  فيلم‌هام بكشم بيرون؛ چراغ‌ها رو خاموش كنم (البته به استثناي چراغ مطالعه كه نور گرم زردشو دوست دارم و حتي موقع خواب بهم آرامش ميده) لم بدم روي تختم و با اكراه زل بزنم به صفحه مانيتور كه آره اينم يه فيلم پر طمطراغ ديگه‌ست(املاش درسته؟!!) از لين بزرگ اما گوش تلخ، با n  شخصيت كه حتمن خدا دقيقه زمانش هست و انشاءالله 8 صبح (شايد) تموم بشه و حالا اگه لارنس عربستان همش بيابون بود اين يكي حتمن  قراره در سيبري و قطب بگذره. يادمه چند سال پيش هم وقتي كتابشو خواستم بخونم همون چند صفحه اول رها كردم (متأسفم البته)... با اين پيش فرض PLAY كردم اما از همون موسيقي و عنوان بندي، كار خودشو كرد... نمي دونم شايد برف و سرماي اون شب منو تا اين حد غرق فضا و داستان كرد يا نه شايد تنهايي‌ام؛ كه قبلن تا اين حد باهاش دست و پنجه نرم نكرده بودم كه اين روزا... (منظورم فقط تنهايي فيزيكي در اون شب خاص نيست...)آره شايد همين بود كه لارنس عربستان اونطور كه بايد اول بار بدل ننشست. اما انگار اين من بودم اون روزا كه يه چيز كم داشتم نه لارنس محبوب...هر چند اينجا  ژيواگو اون قدرا تنها نبود؛ اما هر بار پشت پنجره مي‌رفت و به بيرون كه نه به شيشه يخ زده اما زيبا زل مي زد انگار داشت تنهايي هاي عميق خودشو  مي‌ديد و شايد فقط ياد لاريسا بود كه قابل تحمل مي‌كرد اينو براش...گاهي هم در سختيها و دلتنگياش در اوج اون شبهاي سرد و يخ‌زده كه همه نماد جامعه مسخ شده اون روزگار روسيه بود به آسمون نگاه مي كرد و با ديدن ماه آشنا اون  لبخند دوست داشتني و گرم و پر از اميدشو مي زد و  باز ادامه مي داد...اصلاً اين داستان تقابل شور و گرماي زندگي در برابر سرما و كرختي سرنوشت كه با بي‌رحمي تمام گاه  انسان رو مجبور به جدايي و تنهايي و تحمل هر آنچه كه نمي‌خواد ميكنه و در آخر برنده كيه؟؟.. هر بار كه ژيواگو به آسمان نگاه مي‌كرد نا خوداگاه چشمم به پنجره اتاق مي‌افتاد و البته آسمون قرمز و برفي اون شب و صداي باد سردي كه مي‌اومد... خلاصه ضيافتي شد با ژيواگو؛ فقط اون يه لارا داشت و من ....خودم.

2- جايي خوندم كه "هيچ گروه اجتماعي و سياسي و انساني، قدرتمند ر، رهاتر، بي حياتر، پيروزتر، سركوبگر تر، نازنين تر، شادتر و بهتر از چند دختر دبيرستاني كه تازه از مدرسه مرخص شده اند، نيست". كاملن با اين موافقم (قابل توجه اصغر!) راستي كسي ميدونه اين جمله قصار از كيه؟

3- اين روزا بدجور در حس و حال ترانه‌ي جديد و محشر قميشي‌ام با اون تيپ معركه و ژست‌هاي كه مي‌گيره خودش كلي زندگيه...

من فقط عاشق اینم عمری از خدا بگیرم/ اینقدر زنده بمونم تا به جاي تو بميرم...

4-  چهره‌ي اصغر ديدن داره بعد از خوندن اينها!

و ديگه اينكه:

بار ديگر تهران...خيابان انقلاب... 

حامد

حامد

- كسي كه از سه هزار سال بهره نگيرد تنگدست بسر مي‌برد.

گوته

پی نوشت:

1- وبلاگ رفیقمون سپنتا (بکارت موهوم) هم انگار (به علت انتشار محتوای غیر اخلاقی یا محتوایی که براساس قوانین کشور ممنوعع است!) مرحوم شد. خوب مینوشت...هر چند مثل فیلم بلوار مالهالند استاد لینچ آخرش نفهمیدم دقیقن چی می خواست بگه!.

2- و دیگه اینکه هر روز می تونید تازه‌ترین لینک‌های لینکده‌ی خوابگرد رو که طرفداران زیادی هم داره اینجا بخونید...کمی تشریف ببرید پایین تر...آهان

3- وای از این بهار آزادی
کــز گـل و بـرگ وشاخ شاخه آن
بوی سوزاندن عــشق می آیـد
دل مـن تنـگ آن زمستان است
که تو گفتی بهار می آید...

حامد

زمين  صحنه نمايش بسيار كوچكي‌ست در عرصه پهناور كيهان. به آن رودهاي جاري از خون فكر كنيد كه همه ديكتاتورها و امپراتورها ريخته‌اند، در شكوه مضحكانه پيروزي و تسلط زودگذر خود بر قسمتي از يك نقطه. به ظلم بي‌پايان ساكنان گوشه‌اي از اين نقطه بر ساكنان قلمرو به زحمت قابل تشخيص در گوشه‌اي ديگر بينديشيد. چقدر زود به زود دچار كج‌فهمي و اشتباه مي‌شوند و چقدر مشتاق كشتن يكديگرند، چه كينه پرالتهابي دارند. همه پز و خود نمايي ما، بزرگ‌بيني و خودپسندي‌مان و اين توهم كه موقعيت ممتازي در گيتي داريم در همين نقطه كم رنگ نور خلاصه مي‌شود...

شایلوک: «اگر مارا مجروح سازید، آیا خونی از ما جاری نخواهد شد؟ اگر ما را غلغلک دهید، آیا نخواهیم خندید؟ اگر زهر در کام ما بریزید، آیا نخواهیم مرد؟ واگر به ما توهین کنید، نباید انتقام بگیریم؟»

تاجر ونیزی / ویلیام شکسپیر

ای بلبل حزین که تپيدی به خونِ خویش
يادِ تو خوش که خنده‌ی گل خون‌بهای توست